Ad 3. Tertiaire preventie:
Begeleiding en behandeling, opvang, rehabilitatie, resocialisatie van gebruikers in een vergevorderd stadium.
Tertiaire preventie is gericht op met name problematische druggebruikers die vooralsnog niet in behandeling zijn of voor behandeling in aanmerking komen. Dit betreft vaak de meerderheid van de druggebruikers. Redenen voor het niet behandelen kunnen zeer divers zijn, zoals onvoldoende motivatie, ontwenning als te hoog gegrepen doel, een te hoge drempel in het behandelaanbod of onvoldoende behandelcapaciteit.
Het continueren van druggebruik kan gepaard gaan met aanzienlijke schade voor de gebruiker zelf (gezondheidsproblemen, financiële problemen, sociale isolering, detentie etc.), de directe omgeving van de gebruiker (verstoorde relaties in de familie, criminaliteit en gevoelens van onveiligheid in de buurt) en de samenleving in zijn geheel (extra overheidsuitgaven voor behandelcentra, politie en cellencapaciteit).
Veel van de hier genoemde problemen zijn niet een direct gevolg van het gebruik van drugs zelf, maar hangen veelal samen met het illegale karakter van de gebruikte drugs en zijn het gevolg van een combinatie van factoren. Bijvoorbeeld, verslaving aan cocaïne in combinatie met prostitueren voor het onderhoud van de verslaving werkt onveilige sex in de hand, met als gevolg een verhoogd risico op HIV/AIDS en andere seksueel overdraagbare infectieziekten.
Drugsgebruikers die voor hun verslaving een specialistische begeleiding wensen, kunnen in beginsel voor een ambulante begeleiding terecht bij het BAD.
Voor de begeleiding die gericht is op ontwenning, beschikt het BAD over counselors die, indien nodig, adviseren een psychiater of psycholoog of maatschappelijk werker te raad plegen of een opvangcentrum op te zoeken.
De aanmeldingen op het BAD betreffen in de meeste gevallen personen die afhankelijk zijn van blaka djonko en crack.
Bij de begeleidingsprocedure die uit drie fasen bestaat, ligt het accent op beëindiging van de verslaving, een structurele gedragsverandering ofwel een bewustwordingsproces op gang zetten door middel van gesprekstherapieën.
Echter gaan er, willen wij kans van slagen hebben, enige voorwaarden aan vooraf zoals:
eigen verantwoordelijkheid nemen ( nakomen van afspraken); geen verslavende middelen gebruiken gedurende de begeleiding en beschikken over huisvesting.
Typerend bij de activiteiten tijdens deze procedure kunnen wij noemen:
invullen en bespreken van de Life History Questionaire (LHQ);
structuren van dag en vrijetijdsbesteding en controle daarop;
versterking van de motivatie;
oefeningen als omgaan met spanningen;
aanbevelen van assertiviteitsoefeningen;
bijeenkomsten met ouders, aanverwanten of partner en
indien nodig verwijzen naar medicus, psycholoog, psychiater e/o opvang
Een aantal (co-morbide) cliënten kampt met een onderliggende psychiatrische problematiek; zij worden doorverwezen naar het P.C.S. Bij sommigen is ambulante begeleiding niet voldoende, omdat zij in hun eigen omgeving niet over voldoende sociale ondersteuning kunnen beschikken, zoals bij veel werklozen en/of daklozen het geval is.
Onder andere voor deze laatste groep van verslaafden die in een sociaal ongunstige omgeving verkeren, maar ook voor verslaafden die medicatie toegediend krijgen of intensiever toezicht en controle behoeven, kan een verslavingskliniek uitkomst bieden.
Er is een toename van aanmeldingen te constateren wat niet wegneemt dat er ook terugval te bespeuren is.
Het BAD krijgt jaarlijks 100 tot 150 aanmeldingen voor begeleiding, het betreft in de meeste gevallen personen die afhankelijk zijn van crack.
Het BAD hecht grote waarde aan uitbreiding van haar begeleidingsmogelijkheden middels een intramurale voorziening waarin een medisch begeleide detoxificatie kan plaatsvinden, gevolgd door een kortdurende behandeling van hooguit enkele maanden.
Om de kans op succes van de behandeling te vergroten, zou het wenselijk zijn om voor een aantal cliënten een rehabilitatievoorziening te kunnen aanbieden waarin een langduriger verblijf mogelijk is.
Dit zou relevant zijn voor cliënten die voor hun verslavingsprobleem in de kliniek zijn uitbehandeld, maar risico lopen op terugval wanneer zij terugkeren naar hun oude sociale omgeving.
|
|
Home
