Realisering van het beleid
-- Op een aantal fronten moet de primaire preventie echter worden versterkt. Met name de mogelijkheden om jongeren via het onderwijs te bereiken kunnen beter worden benut.
Voortbouwend op de voorlichtingservaring van het B.A.D.en contacten binnen het onderwijs kan de verslavingszorg hierin een actieve rol vervullen Het verdient daarom aanbeveling om naast deelname aan het BLS het eigen voorlichtingsaanbod voor scholen te continueren en te versterken.
Behalve training en deskundigheidsbevordering van professionals kunnen organisaties ondersteund worden bij de ontwikkeling en implementatie van preventiebeleid binnen de eigen sector. Daarnaast kan de verslavingszorg ondersteuning bieden bij de ontwikkeling en uitvoering van drugspreventiebeleid op de werkplek.
Grote bedrijven als Suralco, Billiton, SLM, Staatsolie, Telesur en Medizebs voeren al een actief beleid, met name door bedrijfsregelgeving en het controleren op naleving middels het (onaangekondigd) testen van het eigen personeel. Advisering en aanvullende voorlichting zou het preventiebeleid van deze bedrijven versterken.
De voornoemde trainings- en voorlichtingsactiviteiten dienen gepaard te gaan met de ontwikkeling en beschikbaarstelling van voorlichtingsmaterialen, die kunnen worden uitgereikt. Verder kan de primaire preventie worden ondersteund door het periodiek uitvoeren van publiekgerichte voorlichtingscampagnes, waarvoor eveneens materialen ontwikkeld dienen te worden.
-- Het BAD hecht grote waarde aan uitbreiding van de huidige begeleidingsmogelijkheden middels een intramurale voorziening waarin een medisch begeleide detoxificatie kan plaats vinden, gevolgd door een kortdurende behandeling van hooguit enkele maanden. Het B.A.D. is enige jaren terug met het P.C.S. overeengekomen dat een nu ongebruikte vleugel van het gebouw kosteloos voor dit doel gebruikt zou kunnen worden. Wel zal het gebouw gerenoveerd moeten worden.
Om de kans op succes van de behandeling te vergroten zou het wenselijk zijn om voor een aantal cliënten een rehabilitatievoorziening te kunnen aanbieden waarin een langduriger verblijf mogelijk is. Dit zou relevant zijn voor cliënten die voor hun verslavingsprobleem in de kliniek zijn uitbehandeld maar het risico lopen op terugval wanneer zij terug keren naar hun oude sociale omgeving.
Voor een beperkte groep cliënten zou de residentiele opvang en rehabilitatievoorziening van Stichting De Stem, Victory Outreach en Nieuwe grond en Go Sa Kon uitkomst kunnen bieden. De cliënten of "gasten" worden tijdens hun verblijf aan een strak program onderworpen, zoals verplichte arbeid en een strikt verbod op seks, tabak roken en alcohol drinken (op straffe van verwijdering). De eerste drie bieden hiernaast ook bijbelstudie.
Zoals gezegd kunnen deze drie centra voor verslaafden een relevante opvang bieden, maar door het christelijk programma en de gehanteerde selectiecriteria zal een belangrijk deel van de verslaafden geen gebruik van de voorziening willen of kunnen maken.
In het verlengde van een kortdurende behandeling in de detoxificatiekliniek zou het wenselijk zijn om uitbehandelde drugsverslaafden een rehabilitatietraject te kunnen aanbieden. Bijvoorbeeld door initiëring van een arbeidstoeleidingsproject (waarbij afspraken met bedrijven of instanties worden gemaakt over herintreding in het arbeidsproces). Een andere optie is een residentiele voorziening waarin afgekickte drugsgebruikers voor langere duur kunnen verblijven, arbeidsvaardigheden kunnen opdoen of een opleiding kunnen volgen. Op basis van behoefteonderzoek onder afgekickte drugsverslaafden omtrent de wijze waarop rehabilitatie met de meeste kans op succes kan worden gerealiseerd zouden initiatieven op dit terrein kunnen worden gestimuleerd. Een coördinerende rol in dit proces kan vervuld worden door het Netwerk Verslavingszorg.
-- Een scala van activiteiten vallen binnen de tertiaire preventie, zoals laagdrempelige inloopvoorzieningen in de buurten waar drugsgebruikers zich ophouden, voorlichting en counseling gericht op zelfregulering van gebruik, het ondersteunen van ouders en partners bij het beheersbaar houden van de thuissituatie, het verstrekken van condooms aan drugsgebruikende prostituees, veldwerk of straathoekwerk met voorlichtings- en verwijsmogelijkheden, maatregelen ter bestrijding van drugsgerelateerde overlast, enz.
Geconstateerd is dat het terrein van de tertiaire preventie in Suriname nog een vrijwel onontgonnen gebied is. Een organisatie die actieve drugsgebruikende vrouwen weet te bereiken is Stichting Maxi Linder. De doelgroep van deze stichting bestaat uit sekswerkers. Een belangrijk deel van deze vrouwen werkt op straat en gebruikt crack.
Er zijn andere initiatieven bekend die onder de noemer tertiaire preventie vallen. Ook wordt in het landelijk beleid de tertiaire preventie weliswaar benoemd, maar hier is geen nadere uitwerking aan gegeven. Een knelpunt bij de beleidsontwikkeling is het niet voor handen zijn van voldoende systematisch verkregen en betrouwbare gegevens omtrent de omvang en aard van de aan druggebruik gerelateerde problematiek. Alvorens initiatieven op dit gebied te bevorderen zou eerst onderzoek moeten worden uitgevoerd op basis waarvan beleid kan worden ontwikkeld. Onderzoek hoeft in dit verband geen langdurig wetenschappelijk volledig verantwoord onderzoek te zijn, maar kan plaats vinden in de vorm van actieonderzoek of zogenoemd "rapid assessment and response" onderzoek.
Dit type onderzoek is relatief goedkoop, beoogt beleidsrelevante informatie te genereren, bevordert community participation onder drugsgebruikers en hun omgeving, is actief op zoek naar mogelijke partners bij de uitvoering van interventies en kan relatief snel leiden tot de uitvoering van interventies.
Een beleidscoördinatie is van belang om afstemming te realiseren tussen de verschillende bij het drugsbeleid betrokken instanties/instellingen. Het B.A.D. als overheidsinstantie zal zich in deze moeten gaan hervormen in het monitoren van deze beleidsimplementatie en adviezen moeten uitbrengen over de voortgang van alle activiteiten ten aanzien van drugs demand reduction.
Zoals eerder aangegeven zal het Surinaamse drugsbeleid vooral gericht zijn op:
1. Het voorkomen van verslaving door bij preventie te kiezen uit primaire (voorkomen dat mensen gaan gebruiken) en secundaire preventie (beperken van de schade bij mensen die al gebruiken).
2. Het beperken van de schade van verslaving voor de verslaafde en de samenleving door opvang, hulpverlening en begeleiding. Dit kan door een breed scala van voorzieningen. Je kunt denken aan individuele gesprekken, een therapeutisch centrum, detox, dagbehandeling, brood en bad etc.
3. Het terugleiden van afgekickte verslaafden in de maatschappij. We denken aan werkprojecten al dan niet ondersteund door begeleid wonen.
4. Immateriële hulp voor een groep verslaafden waar het om verschillende redenen niet lukt om af te kicken. Zij die niet zonder verslaving verder willen/kunnen (harm reduction).
Het BAD zal een centrale rol moeten krijgen binnen de verslavingszorg. De aanmeldingen, registraties en intakes van verslaafden zullen via het BAD moeten lopen. Het BAD zal het meldpunt worden van de toegang tot de verslavingszorg.
Via dit meldpunt worden cliënten doorgestuurd naar het therapeutisch centrum, het PCS (bv. dubbele diagnose) en andere afkickcentra (indien cliënten de wens daartoe aangeven).
Het therapeutisch centrum biedt klinische hulp aan alcohol- en drugsverslaafden, met als doel het starten en/of het verder opbouwen van een drugsvrij leven waarbij centraal staat de motivatie tot een gezonde leefstijl. De opnameduur zal 3 maanden bedragen en er is plaats voor 12 cliënten met een aantal plaatsen voor door justitie verwezen cliënten.
Het behandelprogram geeft de gelegenheid om:
lichamelijk en geestelijk aan te sterken,
geheel of gedeeltelijk te ontgiften,
voorlichting te geven over vervolgbehandeling,
motivatie te ontwikkelen om in verdere behandeling te gaan,
een start te maken met een klinische behandeling,
zich voor te bereiden op een therapeutische of ambulante vervolgbehandeling.
Het team van dit centrum zal verdeeld zijn over verschillende disciplines: administratie, programmaleiding, groepswerk, counseling, maatschappelijk werk, verpleegkundigen.
Eens in de week houden de arts, psycholoog en psychiater spreekuur.
Het programma hanteert groepsgesprekken waar wekelijks onderwerpen/thema's en persoonlijke ervaringen met elkaar besproken worden.
Er zijn ook individuele behandelplannen waarin een persoonlijke begeleider en de psycholoog de individuele problematiek begeleiden.
Zowel de groeps- als de individuele behandeling zal gericht zijn op gedragsveranderingen en het inzicht omtrent verslaving en verslavingsgedrag.
Tijdens de behandeling wordt rekening gehouden met de culturele achtergrond van de cliënt. Dit kan op het gebied van de religie, eetgewoonten, familiestructuren, communicatie en beleving/traditie zijn.
Ondanks het ontbreken van actuele data, lijkt dit concept beleidsstuk een goede aanzet te zijn om te komen tot een goed en effectief beleid op het stuk van verslavingszorg in Suriname.
Onze zorg is, of er voldoende middelen beschikbaar zullen zijn. Helaas worden de prioriteiten van de overheid elders gelegd. Hopelijk komt er via internationale donoren en een professionele aanpak bij het op zoek gaan naar deze donoren voldoende geld en expertise vrij, wat betreft de directe zorg.
Tenslotte is het wenselijk dat er een integrale aanpak plaatsvindt van persoon tot persoon en mediavoorlichting. Meer dan ooit is het nodig dat de samenleving in een gezamenlijk effort dit probleem aanpakt. Bewustzijnsverhoging is zeer belangrijk! |
|
Home
